Beter een goede buur

Mehmet maakt een lelijke val als hij bij zijn dochter is. Hij is bont en blauw. Het is niet de eerste keer. Hij valt vaak, ook bij het douchen. Zijn dochter vindt het zelfstandig douchen niet meer veilig en klopt bij de thuiszorg aan. Er blijkt iets meer aan de hand met Mehmet. Hij heeft een lelijke wond op zijn been die verzorgd moet worden en steunkousen aan- en uitdoen lukt niet meer goed. Maar de duizeligheid waardoor hij zo vaak valt, is op de polikliniek eenvoudig te verhelpen.

Mehmet vindt het belangrijk om zelfredzaam te zijn. Dus zelf weer douchen en de steunkousen aan- en uittrekken is zijn belangrijkste doel. Als de wond is genezen, is het gebruik van de handyleg bij het aan- en uitdoen van zijn steunkousen het eerste wat hij weer leert van de ergotherapeute. De eerste stap is gezet.

Om zelfstandig te douchen is het belangrijk dat Mehmet stabieler wordt, oefeningen doet tegen pijn in de knie en gemakkelijker met de rollator buiten wandelt. Er hoort ook bij: oefenen met opstaan vanaf de grond als hij tóch mocht vallen. Ook dat lukt. Sterker nog, uit een test blijkt dat zijn stabiliteit spectaculair is toegenomen! Hij gaat fysiotherapie zelf voortzetten bij een praktijk in de buurt, de overdracht is al gebeurd.
Voor Mehmet is zijn doel, alles zelfstandig doen, bereikt.

De buurman en Mehmet kunnen het erg goed met elkaar vinden. Ze trekken erop uit, gaan graag een potje kaarten, kijken samen voetbal en schaatsen en houden elkaar zo gezelschap. De buurman is niet alleen een vriend geworden, maar houdt Mehmet ook in de gaten. Boodschappen doen ze samen, dat is voor beiden handig en gezellig, maar hij moet Mehmet ook vaak aan zijn medicijnen herinneren en hij helpt bij de financiën. Naarmate Mehmet vergeetachtiger wordt, neemt die rol toe. “Ik voel me geen mantelzorger en ik heb geen ondersteuning van De Kap nodig,” zegt hij. “Ik haal er plezier uit, het is geen belasting.”

De fysiotherapeute die met Mehmet oefende, maakt zich wel zorgen. Je merkt het niet zo aan Mehmet, omdat hij vitaal overkomt en een vlot verhaal heeft. Als hij zich een gesprek niet kan herinneren, komt dat volgens hem niet door zijn geheugen. “Als iets me niet interesseert onthoud ik het niet,” zegt hij. Maar ze ziet dat Mehmet steeds vaker zijn medicatie vergeet, er niet aan denkt om eten te maken of alleen een boterham eet. Als ze Mehmet polst om van een maaltijdservice gebruik te gaan maken, weet hij er een volgende keer niets meer van. Met enig geduld is dat nu toch door de buurman geregeld. Drie keer per week komt de maaltijdservice.

Ook wordt er in overleg een Medido voor Mehmet aangevraagd. Zo’n medicijndispenser geeft een signaal om op tijd de medicatie in te nemen. Als de gebruiker het signaal negeert, gaat er een alarm naar de thuiszorg. Dat is een veilige oplossing om toch onafhankelijk te blijven.

Zonder het reablementteam was het met even hulp bij het douchen en wondzorg klaar geweest. Nu is er ook aan valpreventie gewerkt en dragen slimme hulpmiddelen bij om veiliger zelfstandig te blijven wonen. Dat is fijn want Mehmet heeft veel plezier in zijn onafhankelijke leven. Voor de zekerheid draagt hij nu ook altijd een alarm.

En Mehmet gaat er nu mee akkoord om een MMSE-test te laten doen door de praktijkondersteuner van de huisartsenpraktijk. Als zijn geheugen nog goed genoeg scoort, houdt de POH vanaf dan wel een vinger aan de pols. Met slechts één nabije hulp is de situatie kwetsbaar. Als de buurman ziek wordt, stort het kaartenhuis in elkaar. Dat weet Mehmet en dan zal hij een beroep moeten doen op zijn dochter. Maar dat doet hij liever niet. Als reablementteam is ook dat realiteit: niet alles laat zich wegregelen.